👁️  376

Повеќето деца сонувале за своја куќа на дрво, затскриена оаза за играње – но малкумина можат да замислат како би било да живеете во такво нешто до крајот на својот живот.

Луѓето кои живеат токму во такви градби претставуваат вистинска мистерија за надворешниот свет, а се што единствено знаат антрополози за нив се традициите што ги практикуваат од 1970-тите.

Се вели дека членовите на племето Короваи биле редовни жртви на „лов на глави“ од племето Читак до 1960-тите, а последниот напад се верува дека бил во 1966 година.

Можеби токму стравот од таквите напади и неопходната самоодбрана ги принудила Короваки да живеат на дрвјата. Тие живеат во Папуа Нова Гвинеја, а своите куќи ги градат на дрвја високи меѓу шест и 12 метри.

Меѓутоа, меѓу нив има и рекордери – куќи на височина од 35 метри над земјата. Повеќето куќи се изградени на само едно дрво, но некои племиња ги шират своите домови на неколку дрвја.

Според научниците, цврстото дрво Banyan најчесто се користи за да служи како централен столб на куќата. Настрешницата на дрвото се поместува и од неа се прави под врамен со гранки. Ѕидовите и покривот потоа се направени од истото дрво од кое се направени рамки, а се се спојуваат со ратан, пренесува „Експрес.хр“.

Подот очигледно е направен од поцврсти материјали, па луѓето можат да шетаат низ куќата без страв дека ќе паднат.

Племето Короваи ги гради овие куќи без кранови или каква било механизација. Сè е направено со рака – дури и неколкуте алатки што ги користат изгледаат речиси како да се од камено доба. Суво дрво со засеци виси од дното на куќата за да може да се качуваат и симнуваат.

Изградените скали не се цврсто прицврстени, па се чини дека секој што ќе оди по нив може да падне во секој момент, но тоа не се случува. Ако дојдат гости, сопственикот на куќата секогаш ги надгледува додека се качуваат и советува да бидат претпазливи.

Денес, се проценува дека има меѓу 2.500 и 4.000 домородни членови на Короваи Пелемен, а тешко е да се одреди точниот број бидејќи младите луѓе имаат тенденција да се движат кон селата покрај бреговите на реките Бекинг и Ајланден.

Членовите на племето обично се ловци-собирачи и имаат многу силно чувство за семејство бидејќи споделуваат сè. Првата средба меѓу племето и надворешниот свет била на 4 октомври 1978 година, кога мисионерот Јохан Велдхуизен дошол во нивните населби и ги фотографирал.

До седумдесеттите години племето не ни знаело дека освен нив има и други луѓе.

Според нив, шумското дно им припаѓа на духовите кои ноќе се движат по него. Жените се облечени во здолништа од трева, а мажите се скоро голи.

Го влечат пенисот внатре и ја покриваат кожичката со тиква или нешто слично. Не ги знаат повеќето апстрактни поими, а зборот маноп значи одобрување, добро расположение, среќа итн.

Тие не го знаат рационализмот или прашањето „зошто“ – се што прават се прави затоа што е воспоставено уште од античко време, затоа што тоа го правеле нивните предци. На никој странец не им ги кажуваат имињата и митовите и можат да бројат до 25.

Една куќа им служи само околу пет години. Ако умрат во шума, се потпираат на дрво, а ако умрат во куќа, ги оставаат таму и градат нова куќа. Мажите одат на лов, градат стапици за свињи, сечат палми од саго, градат куќа, градат брани на реката, берат плодови од дрвјата и јадат саго.

Обично ловат свињи, змии, птици, глодари, лилјаци, риби и ракови. Белите луѓе обично се воодушевени од нивните качувачки вештини, се чини дека се качуваат како мајмуни.

Ловат птици, питони и опосуми на врвовите на дрвјата. Тие прават брашно од преработени саго струготини. Таа работа најчесто им припаѓа на жените, кои исто така собираат овошје, берат трева, ловат жаби, гуштери и инсекти.

Секој клан е составен од неколку мажи, нивните сопруги и деца. По договор се земаат жени од други кланови. Како мираз, на кланот на жената му се даваат две мали прасиња или една голема и ланче од кучешки заби.

‘Рскавицата на носот им е прободена со свински заб, а ноздрите со трње од бамбус. На мажите не им е дозволено да гледаат жени за време на менструацијата, па затоа жените се повлекуваат во мала, оддалечена куќа на земјата каде што раѓаат.

За време на менструацијата или породувањето, други жени им помагаат и носат храна. Тие им жртвуваат свињи на духовите. Вршат и сексуални активности во шумата и никогаш не ја користат устата, ниту за бакнеж, ниту за друго.

Децата понекогаш, иако се вешти, паѓаат од високи дрвја, се повредуваат или умираат. Старите луѓе се качуваат по куќи се додека не умрат.

Снимени се неколку документарни филмови за племето Короваи, а напишани се безброј статии. Во 1993 година, филмска екипа го документира процесот на градење куќа на дрво и нивното практикување на канибализам (како форма на правда) и други обичаи.

Кога некој член на племето умрира, секогаш се претпоставувало дека тоа е поради дејството на црната магија, а не поради природна смрт. Затоа било потребно да се најде член на племето во кое живее злиот дух, да се убие и да се изеде за да се спасат другите.

Се смета дека членовите на овие племиња го изеле Мајкл Рокфелер, синот на гувернерот на Њујорк Нелсон Рокфелер.

Исчезнал во далечната 1861 година за време на експедиција во која ги набљудувал овие племиња. Неговото тело никогаш не било пронајдено.